25 Mar 2013
İlk Mim'im
Selam blogdaşlarım ve okuyucularım. Yazma konusunda yeni olmasam da internet üzerinden paylaşımlarımda yeniyim sizin de bileceğiniz gibi ve blog alemine ilk girdiğimde bu "Mim de ne la?" diye bakınıp okurdum hatta kendimce hayıflanırdım bi Mim'im bile yok diye. Sanırım tengri beni duydu ya da kulağındaki pamuğun farkına anca vardı bilemicim. Artık benim blogumda da bi MİM var ayıkks. Ama düşünmüyor da değilim rahat mı battı acaba diye. Bana bu Mim'i paslayan ve mim abim olan ve her ne kadar bana "kuduruk" diyerek kendini sözde bakir/e göstermeye çalışan Huzucuğuma da ayrıca teşekkürlerimi iletiyorum tabi bunu okursa... Neyse kısa kesecektim sözde ev arkadaşımla Counter geceleri yapıyoruz da bu aralar onu bekletmiyeyim. Yıllar sonra oyun oynamayan ben yön tuşlarından kurtulmaya başlıyorum :)
Gelelim ilk göz ağrım olan Mim'e
1) Su mu, Ateş mi, Güneş mi olurdun? Neden?
Ben su olurdum sanırsam. Yine büyük bi kararsızlığım var bu üçü arasında ama su daha ağır sanki bünyemde de zihnimde de. Bi kere suyu severim hem içim hem dışım özellikle yazları denizle dışımı suyla içimi ferahlatıyorum. Saflığından ve berraklığından bahsetmeme gerek bile yok. Onlara ihtiyaç bile yok aslında. İnsanoğlu muhtaç olduğu zaman çamurlu suyu bile tüketmişlerdir. Yani her halukarda bana ihtiyaç duyulacak.(egoistliğimin göstergesi) Su akar yolunu bulur derler. Neden mi söyledim bunu siz anladınız ;)
2) Taş olsan nerenin taşı olurdun?
Şimdi neden bi varsayım var ki ortada? Bi kere ol-sa-m demeye gerek yok zaten öyleyim :P haaa ille nerenin diye sorarsanız belli bi yer belirtemem ama Biscolata taşlarından olabilirm kanımca :)
3) Neyin ve kimin karşısında hangi durumlarda susarsın?
Ben pek suskun yapıya sahip değilimdir her ne kadar ketum olsam da, fakat karşımda boş konuşmadığına inandığım birisi ve benim de bilgi açlığı çektiğim bi dönemse susarım gözlerim konuşur, anladığıma onay bile vermem siz düşünün. bunun dışında susmaktan ziyade susturmayı tercih ederim ;)
4) Kusur olsan nasıl bir kusur olurdun?
Bence kıyafet kusuru yani defo olurdum herhal. Fakirleri sevindirirdim. Büyük firmaların gözden kaçırdığı minik hatalar olup orijinal fiyatının kat kat altına satılıp belki de senelerdir kabana ihtiyacı olan bir çocuğun ısınmasında faydam olabilirdi. Biliyorum çok Pollyanna oldu ama napim bi öğrenci olaraktan alışverişteki indirimlerin ya da sezon sonu takipçiliğinin ne demek olduğunu biliyorum...
5) Küfür olsan ne olurdun? Kime savrulurdun?
Sanırım A.Q. olurdum. IQ eksikliği yaşayan bireylerin cümle başında ve sonunda gerek özne gerekse yüklem olarak kullandıkları bi öge olabilirdim. Keza kullananlardan iğrenen bi yapım olsa da onların ağzına peleseng olurum. Kime mi savrulurdum tabiki bunu kullananların kendi kolonilerini kurdukları arkadaş gruplarında birbirileri arasında savrulurdum. Bir de en çok kullanılan küfürler arasında her aldığından herkes beni kullanmış olurdu ohh miss :)
6) Esir olsan neyin veya kimin esiri olurdun/olmak isterdin?
Esir mi yok kalsın ben almıyayım cınım tişikkirlir demek istiyorum ben bu soruya. Tamam sevdiğim adama bağlı olmak isterim ama esir denilir mi buna bilmiyorum. Sevdiğin birisine esir olacaksan sevgiden çok başka duygunun açlığını hissediyor olmalısın iyi düşünmek gerek. Sevdiğim adama esir olma düşüncesi abes gelirken başka bi esirliği bünyeme yakıştıramam zaten.
7) Bir suç olsan nasıl bir suç olurdun?
Suçsuz, barış içinde bir dünya dilerken suç olma arzusu da nedir karşiiim :)
(poliyannalıkta level atladım bu cevapla)
8) Topraktaki güç olsan o güçte ne yetiştirilirdi?
Elektiriklerini bırakan insanların enerjilerini bir araya getirip gününü göstermek istediğim insanlar var onlara aşırı bi yükleme yapabilecek bir şey isterdim. Diğer seçenek, bünyemdeki enerjileri toplayıp dünyanın sonunu getirecek bir şey yetiştirmek ya da üretmek isterdim. Geberin pislikler [counter'ın yan etkileri :)]
9) Sayılmadığında ne hissedersin?
Sayılmamak mı!! Aklımda türlü madilik düşünmekten bir şey hissetmeye vaktim olmaz sadece damarlarımdaki kanın hızlı akış hissi olabilir.
10) Bir oyun oynasan ne oynardın?
Anaamm yakantop ya da ortadasıçan oynamak istiyorum beeeen. Şimdiki esnekliğimi sahalarda gösterdiğim bir oyundu zamanında. orta derece gelen toplardan eğilerek kaçmak yerine artıştık havada bacak açmalarım vardı benim peeehh . Bir de saklambaç olabilir. Çünkü çocukken kıstırdığım ve yarım kalmış tacizlerim var hem şimdi hepsi büyümüş ve serpilmişken ne güzel olurdu ımmmm :))
Şimdi paslamaya geldik dimiiiğğ... Ben bunu yazana kadar zaten bu mim tüm bloggerlar arasında folloş olmuştu ama ben yine de bunu okurken yan sekmesinde Romeo'su açık olan tüm okuyanlara paslamak istiyorum. Alın cevaplayın anacım.
Etiketler:
ilginç sorular ve cevaplarım
,
ilk mimim
,
MİM
21 Mar 2013
HASTAYIZ
Aşık olmaktan değil, terk edilme duygusundan yaşamı
doyasıya yaşamaktan korktuğun için her zaman yalnız ve yorgunsun. Yani sürekli
kendini avutup yalnız kalarak sen kazandın. Peki ya seni kaybedenler? Neden bir
kez olsun şansını denemez ve neden bir kez olsun bakmak ve görmek arasındaki
farkı çok geç anlar insanlar?
Görüyorum ki bizler küçük bir kar tanesinin içinde
yaşıyoruz. Kristalize olmuş bu kar tanesinin içinde herkes bir yana koşturuyor.
Herkesin amaçları, gidilmek istenen yolları çok farklı ve belki de bu yüzden
bizler gökten inen kar taneleri gibi birbirimizle hiç temasa geçmeden o kadar
yolu tek başımıza alabiliyoruz. Bu gerçekten bir mucize. Aynı amaç için
yaşıyoruz, ama bu gerçeği kabul etmeden hep farklı yerlere dağılıp, birbirimizi
görmezden geliyoruz. Peki, ama biz kimden ve neden kaçıyoruz?
Hayatta her şeyi erteleyip o kadar koşuşturmamıza rağmen sürekli bir yerlere geç kalıyoruz.
Gidip görülmesi gereken yerlere,
Tadılması gereken yemeklere,
Çekilmesi gereken fotoğraflara,
Tutulması gereken
sözlere,
Yaşanması gereken aşk ve ayrılıklara,
kırılmaması gereken hayallere, nedenini bilmeden sürekli geç
kalıyoruz. Dilimizden düşmeyen, “pişmanım, keşke zamanı geri alabilsem, aslında
böyle olsaydı ben de yapardım” sözleriyle kendimizi her zaman yaptığımız gibi
en saf ve salak hâlimizle kandırıyoruz.
Hepimiz çok hastayız, fakat ilginç olan aynı zamanda hepimiz doktoruz da. İşte bu yüzden kendimize deva bulamıyoruz. Çünkü biz deva aramıyor, yaşam denen hastalığı tanımlamaya çalışıyoruz. Biraz olsun arkadaşlığı, yoldaşlığı, kardeşliği, barışı, sevgiyi, telaşı, aşkı içine alan hayatın tadını çıkarıp eğlenmek yerine, kabuğumuza çekilip olmayan yaralarımızı sarmaya çalışıyoruz.
Hayat yaşamasını bilen,
Paylaşmayı bilen,
Dürüst olup çok
çalışmayı bilen,
Adam olup sevmeyi bilen hiçbir insanı yarı yolda bırakmaz ve
yormaz.
Aslında hayatı anlamsızca yorumlayıp, düşman gözlerle bakıp onu
fazlasıyla yoran bizleriz.
Yorgunluğun gözlerinden belli, şimdi gel ve biraz dinlen hayat. Peki siz şimdi biliyor musunuz hangimiz daha yorgun?
12 Mar 2013
Gitmeni Beklemek
Gitmeni bekliyordum; infilakımı usulca.
Terli ve aç bir hayvan gibi acıdan beslenmeyi...
Gitmeni, terk etmeni.
Beni simsiyah bir et parçasında ihtiyar bir larva gibi bırakmanı
Ve bırakmanı ikinci el bir pedin üzerinde koyu kırmızı bir kan pıhtısı gibi
Bekliyordum gitmeni
Amorf bir kum tanesine gömülmeyi…
Sarı ve apseli bir hastalık gibi;
Tiz bir çocuk korkusu gibi;
Bir ortaçağ fahişesi gibi çarmıha gerilmeyi!
Yokluğunun çıplaklığında intiharıma demlenirken inancımı yitirmeyi
İçimdeki tanrıya can çekiştirmeyi…
Gitmeni bekliyordum.
Geleceğin günü fısıldamadan takvimlere.
Yüzünü de toplayıp düşlerimden
Ve çekilip tüm yaşam hücrelerimden,
Beni yorgun bir klozetin dibinde,
Kimsesiz bir ceset gibi, bir penis kılı gibi bırakmanı!
Benzemeden hiç kimseye; hiçbir vedaya, hiçbir ayrılığa;
Hiçbir “Hoşça kal”a benzemeden…
Gitmeni bekliyordum.
Bu şehre görünmeden, değmeden.
Ben apaçık ölümü övmeden;
Bekliyordum gitmeni, terk etmeni…
Not: Lanet "adsız" virüsümden dolayı katlolan güzelim yazımı kurtarmak adına tekrardan yayınlamak istedim. En sevdiklerimden olan bu şiirimin adsız tarafından çin işkencesiyle tecavüz eder gibi her gün belli aralıklarla yorum bırakmasından dolayı çözümü bu yolda buldum yazıyı kurtarmak adına.
10 Mar 2013
Rüyaymış
Düşünürken odamın içinde gecelemeye başladım, sonra kendi kendime
konuşmaya, sonunda kendime dönüp “Sen de hiçbir şey söylemiyorsun!” diye
bağırdım. Ancak o zaman fark ettim artık bedenimde olmadığımı. Kendi bedenime
bakıyordum, yatakta huzurlu bir şekilde uyuyordu. Sorgulamak yerine şansımı
değerlendirmeye karar verdim. Hemen evden çıktım.
Ruhani bir haldeyken kim yürümek ister ki, nasıl olsa
uçuyorsun. Ama ben yürüyordum. Başka düşünceler vardı bu defa aklımda. Bunu
gerçekten istiyor muydum? Sonuçta hayatımın bir döneminden geldiler ve
geçtiler. Artık onları görmek bana ne kazandırabilirdi ki? Ağır adımlarla
havada gezelemeye başladım. “O halde ne yapacağım?” diye soruyordum kendi
kendime. Sonra aklıma “O” geldi. Neden olmasın dedim. Ama bu defa uçacaktım,
yıldız tozundan da hızlı. Çünkü şuan bile aklıma geldiğinde uçabildiğimden. Hem
ruhani hem aklımda o varken yerçekimi hiçten fazlası değil benim için.
Evimden kilometrelerce uzağa uçtum. Yüksek dağları, hatta
karları aştım. Sislerin içine daldım. Uçmak… Çok eğlenceliydi. Sonun da geldim
bu şehre, deniz kokan, yaşlı şehre. Nerde oturuyordu ki, hiç bir fikrim yoktu.
Aramaya başladım, oradan oraya uçarak. Bir işe yaramayacaktı, biliyordum.
Yaptığımın ne kadar ahmakça olduğunu ancak o zaman anladım. Onu da görmek
istemezdim ki şu anda, nasılsa göreceğim, acelem ne? Peki, o halde, neden bu
gece bedenimi terk etmiştim, bir anlamı olmalıydı bunun.
Üst düzey gizli dosyalara ulaşmak? Ölmüş bir akrabamı
ziyaret etmek? Aklıma hiçbir şey gelmiyordu ya da o kadar zeki değildim sadece
saçmalıyordum. Sahil şeridinde oturmuş, ayaklarımı sallıyordum. Yanıma biri
oturdu, dönüp baktığımda onun da bir ruh olduğunu gördüm. Şaşkınlıktan aptala
dönüp tek kelime edemedim. “Ne yani, bunu sadece sana ait bir güzellik mi
olduğunu düşünmüştün?” dedi yaşlı amca. Hayır aslında konu bu değildi, başka
bir ruhla karşılaşmayı beklemiyordum. Sonra topladım kendimi, “Hayır, sadece
dertlerime gömülmüş durumdaydım. Birinin beni fark edeceğini düşünmemiştim.”
dedim. Yaşlı adam bana uzun uzun baktı. “Sorguluyorsun, ilk defa mı geldi
başına?” dedi. Evet anlamında başımı salladım. Gözlerini uzaklara dikti ve bir
süre sonra yüzü gülümsedi. “İlk seferimi hatırlıyorum da, onu hiçbir şeye
değişmezdim. İlkler önemlidir, bunu unutma evlat. Bir düşün bakalım, her gün
nerde olmak istiyorsun ama olamıyorsun?” dedi. İşte bir anda her şey açıklığa
kavuşmuştu. Yaşlı adama teşekkür edip hemen yola çıktım, yine uzun bir yolculuk
olacaktı.
Ne kadar garip, her şeyi düşündüm, herkesi. Ama kendimi
düşünmemiştim. Gerçekten nerde olmak isteyeceğimi. Bunu düşündüğüm anda sanki
bütün dünya bana yolu gösteriyordu. Hiç bilmediğim yollardan hızlıca
geçiyordum. Yolları bilmesem de, gideceğim yeri hiç ama hiç bilmesem de, nereye
gideceğimi biliyordum. Sonuçta her şey mübahtı o an benim için. Yolları aştım,
sokakları, caddeleri ve işte buradaydım. Olmak istediğim yerde. Hep yanında
olmayı, destek olmayı istediğim kişinin yanında. Yalnız başına ağlarken, kimse
yokken yanında ben de yanında olamamıştım. Yanına oturup onu izlemeye başladım.
Güneş doğmak üzereydi. Vaktimin olmadığını biliyordum. Bu yüzden son olarak
kulağına eğilip “Korkma, artık yanındayım.” dedim. Yanağına bir öpücük
kondurdum ve sonra, dışarı çıktım.
Uçmaya başladım yine, sonra birden durdum. Artık uçmuyordum,
düşüyordum. Çırpındım, bağırdım, ama yine de düşüyordum. Sonunda yere çarptım
ve yataktan düştüm. Neler olduğunu anlamaya çalıştım, etrafıma baktım ve
gülümsedim. Sadece bir rüyaymış…
Belki de bu yüzden düştüğümüz rüyalarımızın başını değil de
sadece son, düşüş kısmını hatırlıyoruz.
Etiketler:
deneme
,
düşüş
,
O
,
ruh olabilmek
,
sadece bir rüya
8 Mar 2013
yazmadan önceki hüzün yazdıktan sonraki rahatlama oluyor bi an
Yazmak istemiyorum, hiç mi hiç
Ne zaman ki şiir yazmak gelse içimden;
Ufukta hüzün görünüyordur, hüzün
Ya bir dostu ya da sevgiliyi kaybetme korkusunun
Zakkum kadar acı hüznü
Okyanuslar kadar derin ve dipsiz
Nefesimi kesen, benliğimi sarsan
Bebekleri hücrem, kirpikleri kelepçem olan
Gözlerine
Şiir yazmak için bakmadım.
Nergizin, papatyanın, kardelenin kokusunda
Yakamozların, mehtapların parıltısında,
En masum öpücüklerin tadında
Yaşamayı düşlediğim
Dostluk için baktım gözlerine.
Ellerim titriyor yazmak istemiyorum
Saçlarımdaki gibi beyaz
Karlar yağdırma düşlerime.
Yitirmenin, unutulmanın
Girdaplarında boğma beni
Dalgaların hışırtısı gibi huzurlu
Çağlayanlar gibi coşkun
Yüreğimin, taa derinlerine işleyen
Sesinle fısılda kulağıma
Tutsak duygularımı
Maviye
Sararmış özlemlerimi
Yeşile
Kararmış ümitlerimi
Beyaza boya
Kelebek kanadı kadar narin
Menekşe yaprağı kadar zarif ellerini
Uzat bana,
Tut ellerimi,
Prangala duygularımı,
Sürgün et hüzünlerimi,
Kır kalemimi
Her şeye razıyım dostum
Yeter ki
Yazdırma bana
Kaydol:
Kayıtlar
(
Atom
)



.jpg)
.jpg)