21 Mar 2013

HASTAYIZ



Aşık olmaktan değil, terk edilme duygusundan yaşamı doyasıya yaşamaktan korktuğun için her zaman yalnız ve yorgunsun. Yani sürekli kendini avutup yalnız kalarak sen kazandın. Peki ya seni kaybedenler? Neden bir kez olsun şansını denemez ve neden bir kez olsun bakmak ve görmek arasındaki farkı çok geç anlar insanlar?

Görüyorum ki bizler küçük bir kar tanesinin içinde yaşıyoruz. Kristalize olmuş bu kar tanesinin içinde herkes bir yana koşturuyor. Herkesin amaçları, gidilmek istenen yolları çok farklı ve belki de bu yüzden bizler gökten inen kar taneleri gibi birbirimizle hiç temasa geçmeden o kadar yolu tek başımıza alabiliyoruz. Bu gerçekten bir mucize. Aynı amaç için yaşıyoruz, ama bu gerçeği kabul etmeden hep farklı yerlere dağılıp, birbirimizi görmezden geliyoruz. Peki, ama biz kimden ve neden kaçıyoruz?


Hayatta her şeyi erteleyip o kadar koşuşturmamıza rağmen sürekli bir yerlere geç kalıyoruz.
 
Gidip görülmesi gereken yerlere,
Tadılması gereken yemeklere,
Çekilmesi gereken fotoğraflara,
Tutulması gereken sözlere,
Yaşanması gereken aşk ve ayrılıklara,

kırılmaması gereken hayallere, nedenini bilmeden sürekli geç kalıyoruz. Dilimizden düşmeyen, “pişmanım, keşke zamanı geri alabilsem, aslında böyle olsaydı ben de yapardım” sözleriyle kendimizi her zaman yaptığımız gibi en saf ve salak hâlimizle kandırıyoruz.

Hepimiz çok hastayız, fakat ilginç olan aynı zamanda hepimiz doktoruz da. İşte bu yüzden kendimize deva bulamıyoruz. Çünkü biz deva aramıyor, yaşam denen hastalığı tanımlamaya çalışıyoruz. Biraz olsun arkadaşlığı, yoldaşlığı, kardeşliği, barışı, sevgiyi, telaşı, aşkı içine alan hayatın tadını çıkarıp eğlenmek yerine, kabuğumuza çekilip olmayan yaralarımızı sarmaya çalışıyoruz.

 
Hayat, biriktirilmesi gereken bozuk para değildir. Eğer hayatı bozuk para gibi parça parça içinizde biriktirerek ve geleceğe saklayarak kendi dipsiz kuyunuza atarsanız! Hiç kusura bakmayın o hayat bir gün gelir sizi bozar! Düzeninizi alt-üst eder. Geçmişte yaşamanız gereken duyguların, tecrübelerin intikamını sizden çok kötü alır ve bir saniye olsun size acımaz. Sonra bezgin bezgin hayatın gözlerinin içine bakıp, "hayat beni neden yoruyorsun" diye saçmalarsın!

 
Hayat yaşamasını bilen,
Paylaşmayı bilen,
Dürüst olup çok çalışmayı bilen,
Adam olup sevmeyi bilen hiçbir insanı yarı yolda bırakmaz ve yormaz.
Aslında hayatı anlamsızca yorumlayıp, düşman gözlerle bakıp onu fazlasıyla yoran bizleriz.

Yorgunluğun gözlerinden belli, şimdi gel ve biraz dinlen hayat. Peki siz şimdi biliyor musunuz hangimiz daha yorgun?

12 Mar 2013

Gitmeni Beklemek



Gitmeni bekliyordum; infilakımı usulca.
Terli ve aç bir hayvan gibi acıdan beslenmeyi...
Gitmeni, terk etmeni.
Beni simsiyah bir et parçasında ihtiyar bir larva gibi bırakmanı
Ve bırakmanı ikinci el bir pedin üzerinde koyu kırmızı bir kan pıhtısı gibi
Bekliyordum gitmeni
Amorf bir kum tanesine gömülmeyi…
Sarı ve apseli bir hastalık gibi;
Tiz bir çocuk korkusu gibi;
Bir ortaçağ fahişesi gibi çarmıha gerilmeyi!
Yokluğunun çıplaklığında intiharıma demlenirken inancımı yitirmeyi
İçimdeki tanrıya can çekiştirmeyi…
Gitmeni bekliyordum.
Geleceğin günü fısıldamadan takvimlere.
Yüzünü de toplayıp düşlerimden
Ve çekilip tüm yaşam hücrelerimden,
Beni yorgun bir klozetin dibinde,
Kimsesiz bir ceset gibi, bir penis kılı gibi bırakmanı!
Benzemeden hiç kimseye; hiçbir vedaya, hiçbir ayrılığa;
Hiçbir “Hoşça kal”a benzemeden…
Gitmeni bekliyordum.
Bu şehre görünmeden, değmeden.
Ben apaçık ölümü övmeden;
Bekliyordum gitmeni, terk etmeni…

Not: Lanet "adsız" virüsümden dolayı katlolan güzelim yazımı kurtarmak adına tekrardan yayınlamak istedim. En sevdiklerimden olan bu şiirimin adsız tarafından çin işkencesiyle tecavüz eder gibi her gün belli aralıklarla yorum bırakmasından dolayı çözümü bu yolda buldum yazıyı kurtarmak adına.


10 Mar 2013

Rüyaymış



 
İyi uykular dünya, bu gece erken yatıyorum. Yorgun bedenimi aklımdaki sorularla yatağa seriyorum. Hayat çizelgeme bir çentik atan herkesi düşünmeye başladım başka bir işim yokmuş gibi. Artık çizgileri silinmeye başlamış olsa da o çizgiler orda kalacak, birer hatıra olarak iyisinden ya da kötüsünden. Acaba ne haldeler, ne yapıyorlar. Acaba onları incitmiş midir hayatlarından gidişim? Bazen neden bu soruları sorduğumu kendime tekrardan soruyorum.

Düşünürken odamın içinde gecelemeye başladım, sonra kendi kendime konuşmaya, sonunda kendime dönüp “Sen de hiçbir şey söylemiyorsun!” diye bağırdım. Ancak o zaman fark ettim artık bedenimde olmadığımı. Kendi bedenime bakıyordum, yatakta huzurlu bir şekilde uyuyordu. Sorgulamak yerine şansımı değerlendirmeye karar verdim. Hemen evden çıktım.

Ruhani bir haldeyken kim yürümek ister ki, nasıl olsa uçuyorsun. Ama ben yürüyordum. Başka düşünceler vardı bu defa aklımda. Bunu gerçekten istiyor muydum? Sonuçta hayatımın bir döneminden geldiler ve geçtiler. Artık onları görmek bana ne kazandırabilirdi ki? Ağır adımlarla havada gezelemeye başladım. “O halde ne yapacağım?” diye soruyordum kendi kendime. Sonra aklıma “O” geldi. Neden olmasın dedim. Ama bu defa uçacaktım, yıldız tozundan da hızlı. Çünkü şuan bile aklıma geldiğinde uçabildiğimden. Hem ruhani hem aklımda o varken yerçekimi hiçten fazlası değil benim için.

Evimden kilometrelerce uzağa uçtum. Yüksek dağları, hatta karları aştım. Sislerin içine daldım. Uçmak… Çok eğlenceliydi. Sonun da geldim bu şehre, deniz kokan, yaşlı şehre. Nerde oturuyordu ki, hiç bir fikrim yoktu. Aramaya başladım, oradan oraya uçarak. Bir işe yaramayacaktı, biliyordum. Yaptığımın ne kadar ahmakça olduğunu ancak o zaman anladım. Onu da görmek istemezdim ki şu anda, nasılsa göreceğim, acelem ne? Peki, o halde, neden bu gece bedenimi terk etmiştim, bir anlamı olmalıydı bunun.

Üst düzey gizli dosyalara ulaşmak? Ölmüş bir akrabamı ziyaret etmek? Aklıma hiçbir şey gelmiyordu ya da o kadar zeki değildim sadece saçmalıyordum. Sahil şeridinde oturmuş, ayaklarımı sallıyordum. Yanıma biri oturdu, dönüp baktığımda onun da bir ruh olduğunu gördüm. Şaşkınlıktan aptala dönüp tek kelime edemedim. “Ne yani, bunu sadece sana ait bir güzellik mi olduğunu düşünmüştün?” dedi yaşlı amca. Hayır aslında konu bu değildi, başka bir ruhla karşılaşmayı beklemiyordum. Sonra topladım kendimi, “Hayır, sadece dertlerime gömülmüş durumdaydım. Birinin beni fark edeceğini düşünmemiştim.” dedim. Yaşlı adam bana uzun uzun baktı. “Sorguluyorsun, ilk defa mı geldi başına?” dedi. Evet anlamında başımı salladım. Gözlerini uzaklara dikti ve bir süre sonra yüzü gülümsedi. “İlk seferimi hatırlıyorum da, onu hiçbir şeye değişmezdim. İlkler önemlidir, bunu unutma evlat. Bir düşün bakalım, her gün nerde olmak istiyorsun ama olamıyorsun?” dedi. İşte bir anda her şey açıklığa kavuşmuştu. Yaşlı adama teşekkür edip hemen yola çıktım, yine uzun bir yolculuk olacaktı.

Ne kadar garip, her şeyi düşündüm, herkesi. Ama kendimi düşünmemiştim. Gerçekten nerde olmak isteyeceğimi. Bunu düşündüğüm anda sanki bütün dünya bana yolu gösteriyordu. Hiç bilmediğim yollardan hızlıca geçiyordum. Yolları bilmesem de, gideceğim yeri hiç ama hiç bilmesem de, nereye gideceğimi biliyordum. Sonuçta her şey mübahtı o an benim için. Yolları aştım, sokakları, caddeleri ve işte buradaydım. Olmak istediğim yerde. Hep yanında olmayı, destek olmayı istediğim kişinin yanında. Yalnız başına ağlarken, kimse yokken yanında ben de yanında olamamıştım. Yanına oturup onu izlemeye başladım. Güneş doğmak üzereydi. Vaktimin olmadığını biliyordum. Bu yüzden son olarak kulağına eğilip “Korkma, artık yanındayım.” dedim. Yanağına bir öpücük kondurdum ve sonra, dışarı çıktım.

Uçmaya başladım yine, sonra birden durdum. Artık uçmuyordum, düşüyordum. Çırpındım, bağırdım, ama yine de düşüyordum. Sonunda yere çarptım ve yataktan düştüm. Neler olduğunu anlamaya çalıştım, etrafıma baktım ve gülümsedim. Sadece bir rüyaymış…
Belki de bu yüzden düştüğümüz rüyalarımızın başını değil de sadece son, düşüş kısmını hatırlıyoruz.

8 Mar 2013

yazmadan önceki hüzün yazdıktan sonraki rahatlama oluyor bi an


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Yazmak istemiyorum, hiç mi hiç
Ne zaman ki şiir yazmak gelse içimden;
Ufukta hüzün görünüyordur,  hüzün
Ya bir dostu ya da sevgiliyi kaybetme korkusunun
Zakkum kadar acı hüznü
Okyanuslar kadar derin ve dipsiz
Nefesimi kesen, benliğimi sarsan
Bebekleri hücrem, kirpikleri kelepçem olan
Gözlerine
Şiir yazmak için bakmadım.
Nergizin, papatyanın, kardelenin kokusunda
Yakamozların, mehtapların parıltısında,
En masum öpücüklerin tadında
Yaşamayı düşlediğim
Dostluk için baktım gözlerine.
Ellerim titriyor yazmak istemiyorum
Saçlarımdaki gibi beyaz
Karlar yağdırma düşlerime.
Yitirmenin, unutulmanın
Girdaplarında boğma beni
Dalgaların hışırtısı gibi huzurlu
Çağlayanlar gibi coşkun
Yüreğimin, taa derinlerine işleyen
Sesinle fısılda kulağıma
Tutsak duygularımı
Maviye
Sararmış özlemlerimi
Yeşile
Kararmış ümitlerimi
Beyaza boya
Kelebek kanadı kadar narin
Menekşe yaprağı kadar zarif ellerini
Uzat bana,
Tut ellerimi,
Prangala duygularımı,
Sürgün et hüzünlerimi,
Kır kalemimi
Her şeye razıyım dostum
Yeter ki
Yazdırma bana

2 Mar 2013

Anlatacaklarım Var



Var diyeceklerim dinlersin, bilirim.
Ama ya diyemezsem, ya diyemiyorsam.
Ya o etten duvarları nasıl aşarım bilmiyorsam.
Ya yoksa cesaretim. Ben de yoksam.
Ya ben bir rüyaysam bu hayatta.
Nasıl görünsem sana bilmiyorsam.

 
Var diyeceklerim dinlersin, bilirim.
Ama ya çıkmazsa sesim. Öyle lal olur kalırsam.
Ya giderse yüklemlerim öznelerim hele...
Yarım kalırsa söylediğim tüm şarkılar
Ya hiç olmamışlarsa hiç duymamışsam...


Var diyeceklerim, dinlersin, bilirim.
Ama ya yaşayamazsam o ana kadar
Ya tam topladım derken cephanemi
Hazırım savaşmaya yenmeye duvarları derken tam
Ya karar vermişken sana görünmeye
Bir gece sabaha karşı diyeceklerim varken
Ve sen dinleyecek iken beni
Ya yaşayamazsam o ana kadar ya ölürsem..
Ya ben aslında bir ölüysem.
Ya hiç var olmamışsam.

 
Var diyeceklerim, dinlersin, bilirim.
Gelirim bir gece sabaha karşı
Her şeyimi toplar da gelirim.
Tüm duvarlarımı yıkar da gelirim.
Yaşasam da yaşayamasam da gelirim.
Ölü ya da diri fark etmez.
Anlatacaklarım var benim.
Ve dinlersin bilirim.


Blogger Witget