15 Kas 2012

Bu Beden ne Çarpışmalar Gördü...


müzik dinlerken sahip olduğumu sandığım beden

Bugün, tek amacı kulağındaki müziğin verdiği ahankle yürümek isteyen bu beden 3 defa trafik kazasına olay mahalindeyken denk geldi. ve bu ahenkle yürüyen bedenin sıradan bir bedenden farklı olduğu düşüncesine kaptırdı kendisini. Cazibe benim bedenimde müzik dinlerken ortaya çıkıyor sanırsam.

İlk rastgeldiğimi anlatacak olursam, arkadaşlarımla sabahki derse doğru giderken kampüs girişinden içeri girmeye çalışan bir motosikletli gencin koskaca kapıdan geçemeyip kapının direğine girmesi hafifi güldürücü ve düşündürücü bir durumdu. Tam o esnada çünkü ben de kapıdan geçiyordum ve onun geçmesi için yol vermiştim (aksi gerekirken) sanırım sabahları ayrı bir düşünceli, mülayim veya eblek olabiliyorum.Çocuk bu nezaketimi odunsal bir kabul edişle kapıdan geçerken bana kafasındaki kaskını sallayarak "teşekkür etti" ve o anda direğe girmesi bir oldu. Kapıdan geçen arkadaşlarım olayı görünce arkalarını döndüler ve çocukla manidar bakışmamıza tanık oldular. İlk tepkileri de saat dilimi ayırtetmeden kenafirliğini gerçekleştiriyorsun oldu. Tamam gözlerimin bu tarz marifetlerine çok defa şahit oldum, ama bu bedenin hiç mi katkısı yok bu olaylarda. Çünkü kapıdan geçmesini beklerken çarpılar direğin karşısındaki direğe dayanıp bekliyordum. Sabah uyuşukluğumla sanırım oto showroomlarındaki avrat moduna girmiş olabilirm direği görünce, hatırlamıyorum o anın şokuyla şuan. Neyse çocukla manidar (sen sus gözlerin konuşsun  modu) bakışmadan sonra kolay gelsin cınım deyip olay mahalinden etkileyici bedenimi uzaklaştırdım(yersen). Arkadaşlarıma arkadan yetiştikten sonra onların kenafirliğim, uğursuzluğum, şom ağızlılığım temalı bir kaç söylemini dinledim ve güne böyle bir olayla başlamanın şokuyla derse girdik. Aklımda çocuk o direğe nasıl çarpmayı becerebilir sorusuyla tabiki derste not tutamadım. Çıkışta tutan arkadaştan fotokopi istemeyi de eksik etmedim çalışkan olma isteğini içinde barındıran bir öğrenci olarak.




Kampüste geçirdiğim zaman zarfında yavaşla başka konuların araya girmesiyle, fotokopi koşturmasıyla ve abimle son dakika planlanan bir buluşmayla aklımdaki o malum sorudan uzaklaştım. Ta ki buluşmanın bitip eve dönüş yolunda iki tane daha kazaya şahit olana kadar. Şimdi de bu bedenin diğer verdiği hasarlara gelicek olursak.


İkinci vakamda aslında pek bana yer yoktu.  Trafik kurallarını pek bilmem lise geçmişimde tek kötü dersim trafikti diyebilirm. Bir türlü ezberleyemedim levhaları, ki ezberi kuvvetli bir öğrenciydim. Tek bildiğim erkek figürünün kullanıldığı yaya ve okul geçidi tabelalarıdır. Yani trafikte sadece karşıdan karşıya geçme hakkında fikre sahibim net olarak. İlgi alanı ya da algıda seçicilik ne derseniz artık kabulüm...Ama az çok hafızamda kalan bilgilerimle ikinci şahit olduğum kazada suçlu taraf yan koltuğunda çirkin kara kuru bir kız olan haşin Türk trafik delikanlısındaydı. Çünkü ara yolda olmasına rağmen caddeden geçen üstü uzun çubuklar yüklü kamyonete yol vermedi ve şoför kapısına geçirdi. Burada benim etkim ne diye soracak olursanız. Çarpmanın etkisiyle ani fren yapan kamyonetin üstündeki o 4 5 metrelik paketli çubuklar frenin etkisiyle kamyonetin önüne boylu boyunca uzanarak ahenkli düşüşünü ayaklarımın ucunda tamamladı. Bana doğru gelen uzun çubuklardan ürkmeyle geri doğru narin bir ceylan gibi sekmem bir oldu. Yeri gelmişken ani gelişen durumlarda reflekslerimin zamanlaması beni pek çok durumdan kurtarmıştır. Neyse ki kavga çıkıcağını umduğum bu kazada laf dalaşı ve kedi misali kabaran suçunu kabul etmeyen erkek bedenleri görülmedi. bunda o çırpı bacaklı ve kesinlikle dırdır yaparak dalyan gibi delikanlı şoförcüğümün dikkatini dağıtıp kazaya sebebiyet veren kadın ırkının bet suratlı nişanesinin olay yerinde dolanmasındandır. Ahh ahh ben olsaydım o karı bozuntusunun yerinde böyle kaza yapardı o gay olmamın yegane sebebi olan şoförcüğüm... Onun için tabelaları, tüm kuralları hatta sağımı solumu öğrenip kokpit pilotluğu bile yapardım ona. ama nerde tahtaya am çakıp satılan kadın misali o kara kuruyu yanına alırsan olacağı budur diye uzun bir içsel söylenmeden sonra daha fazla kaptırıp kendimi ah bir şey oldu mu caanım diye şoförcüğümün yanına koşmadan naçizane bedenimi olay mahalinden uzaklaştırdım.



Bu ikinci olaydaki kazanın, ani frenle ayak ucuma secde eden uzun çubukların ve yakışıklı dalyan şoförümün etkisinden kurtulamadan evime iki adım kala son kazama tanık oldum. Bu seferki nasıl gerçekleşti hemen kısaca ona odaklayayım sizi isterseniz. Çünkü uzatacak bir konu yok bu vakada sebebi dalyan diyebileceğim şoför profilinde kimse yok. Bu sefer minik çapta trafik canavarı olanların cinsiyetleri kadındı. Peki bunda benim payım ne olabilir az düşünün bi. Şaka şaka hemen anlatıyore. Kulağımdaki gay tınılarıyla sek sek sekerek çaydan geçerek edasıyla iki partlı olan evime gideceğim bir caddedeyken tek partı geçip diğerine geldiğimde kadın şoförü olan bir cip geliyordu ne hızlı ne de yavaş diyebileceğim bir yaklaşmayla. Sanırım bu hıza kadın şoför hızı diyebiliriz. Kulağımdaki tıptısla yerimde bekleyemeyip karşıya geçmeye yeltendim minik adımlarımla, ama sonrasında bu yaklaşmadan emin olamayıp geri çekildim. Böyle bir arabanın şoförü erkek olsaydı bu bana çarpabilir deyip hiç geri çekilme eğilimi göstermeden yola atabilirdim kendimi. Hatta arkasına bakmadan gaza basacağı ihtimaline karşın kucaklayıp beni hastaneye götürme ümidiyle içimi doldurup ayakla değil bacaktan girerdim yola. Lakin hayat her zaman istediğimizi vermiyor işte bize... Bu git-gelden kafası karışan dişi ırkın en kararsız ferdi de ne halt yiyeceğini bilemedi. Cem Yılmaz'ın da dediği gibi altındaki arabaya hakkını vermeyen gereksiz bir dur-kalk yaparak yolun boşalıp çıkış sırasının kendisine geleceğini sanan bisikletli ergenimizin kendisine bodoslama dalışına neden oldu. Bugünkü şahit olduğum kazaların verdiği tecrübeyle en absürdü olan bu kazaya mimiklerim tepkisiz kalamadı ve sert çıkışlı kahkahayla karşılık verdim o " ne oldu ayol " diye bakışlara. Sonradan bu veridğim tepkinin pek etik bir davranış olmadığını düşünerekten ağzımı kapatıp sessiz gülüşüme devam ettim ve apartmanımın kapısına geldim. Böylelikle kazalar açısından bol olan günü evime girerek sonlandırmış oldum.


Bu yazıyı yazarken farkettim de benim gibi meraklı bir kişilik nasıl oldu da bu şahit olduğu kazaların sonrasında ne olacak diye saatlerce ayakta kıpırdamadan ve göz kırpmadan meraklı kalabalığı oynamadı. Şaşırdım kendime şu an. Sanırım hepsinde bedenimdeki suçluluk duygusunun verdiği atik ve sinsi uzaklaşmayla olay mahalinden ardıma bakmadan gidişimden dolayıdır diye düşünüyorum. Bir dipnot olarak da bunu belirtmek istedim.
biliyorum temayla alakasız ama tatlı son olsun diye eklemek istedim :)

14 Kas 2012

Sahipsiz Seranad



Şu sıralar tanınan metal, rock ve alternatif grupların albümlerinde yer etmiş slov parçalarına takılmış durumdayım.

Özellikle Pentagram'ın şu şarkısına fena sarmış vaziyetteyim okula giderken muhakkak 2 kere dinlerim. Öyle güzel derin sözleri var ki. Onun sözlerine gelmeden size azcık diğer grupların slov parçalarını paylaşmak isterim. Dev bir albüm serisine sahip olan yakın zamanda İzmir'e konsere de gelen Scorpions'dan başlarsak. Benim sevdiğim yegane şarkıları bence bu şarkıdır. Geceleri dinleyip uyuduğum zamanlarım olmadı değil. Eşliğinde yazılar yazdığım loş sabahlamalarım olmuştur. Daha bir sürü şarkısını sayabilirm, ama bıkmadan dinlediğim diye düşündüğümde bu şarkının yeri ayrıdır bende. Scorpions etkisinden çıkarsak sırayı ergenliğimin tavan yaptığı zamanlardaki kulak misafirim olan Metallica'ya getirmek istiyorum. bu sözü bitirebileceğimden emin değilim ama başladık artık deyip müziklere geçmek istiyorum. Metallica'yı ilk bu şarkıdan dinleyen arkadaşlarım grubu klasik yabancı slov şarkılar yapanlar diye ötelemişti. Halbuki bilse bu o grubun şöhretli slov şarkılarından. Ve ben bu şarkıyı saygı duruşu gibi kıpırdamadan  her sözü ve tınısını sindirircesine dinlerim. Bu şarkının etkisinden sıyrıldığım zamanlarda şu ve şu şarkı da dinlettirirler kendilerini defalarca. Aslında Metallica'nın tüm şarkılarını albümlerini dinleyebilmişliğim, böyle bir zevkim de vardır hani. Severim kendilerini ilerleyen yaşına rağmen solisti James'teki karizma filan dinlettirir kendisini bana. Dinlediğim diğer kült slov parçasına geçmek gerekirse ismini anacağım grup Guns N'Roses olur. Severek dinlediğim eski gruplardandır. Şarkısını ise buradan dinleyebilirsiniz. Iron Maiden'den slov inci olarak şu şarkıyı severek dinlemekteyim şu aralar. Bir zamanlar Girlfrend diye eğlenceli klibi olan Avril Lavigne'yi de dinlemişliğim vardır. Bu şarkıcının da güzel dinlenilesi Alice Harikalar Diyarında soundtracki vardır. Artı olarak baba slovu olan şu şarkıya ve klibine bittiğimi söylemeden geçemem. Baba demişken hazır aklıma gelen esas babayı takdim etmek isterim. Pink Floyd. Bu grup harbi ilahtır. Benim için ilah şarkısı ise acıklı bir anısı olan bu şarkıdır.Babalara giriş yapmışken Led Zeplin ve Aerosmith'ten bahsetmeden geçemezdim elbette. Led Zeplin klasiği olan şu şarkıyı duymayan var mıdır bilmiyorum, en azından tınısı bir yerden tanıdık gelir diye düşünüyorum. Aerosmith'in şu şarkısı da tanıdık tınılardandır. Diğer bir baba da R.E.M'dir.Onu tanımamızı sağlayan ve ilahlaştıran şarkı olarak düşündüğüm şu şarkısı da sağlam slovlardandır. Alternatif bir grup olan Paramore'un da güzel bir slovunu dinlerim arada. Alacakaranlık serisinin ilk filminin soundtrackliğini yapmış bu şarkı grubun dinlenilmesi gereken bir parçasıdır diye düşünüyorum.
Lise sonda farkına vardığım ve hala playlistimden eksik etmediğim kült slovlarımdan bu şarkı da biricik Gwen Stefani'nin grubu No Doubt'tan başkasının değildir elbette. bir de sadece klibini ve şarkısını sevdiğim hakkında bilgim olmayan Hoobastank grubu var. Tanımam etmem ama şu şarkısını severek dinlerim şahsen. Evanescence'yi unutup bu sonlara kadar sarkıttığıma inanamıyorum. halbuki taptığım iki tane benim için dev gibi şarkıları yer etmiştir benim hayatımda. biri benim için de ölümsüz olan ve sevgilimin deyimiyle karanlığı içinde barındıran bu şarkısıdır. The Cranberries ve The Eagles'in eskilerden günümüze kadar hala sağlam duracak şekilde gelen muhteşem slov şarkıları da kişiyi uzaklaştırmayı hala becerebilmektedir. Muhteşem şarkısına eşlik ettiği muhteşem klibiyle Cranberries'in bu şarkısı hala canlılığını korur benim için. Dünya çapında kült olan Eagles şu şarkısını bilmiyen duymayan yoktur herhalde. Bu listede çok dinlemesem de Coldplay de olsun istedim. nadir dinlediğim şarkısı benim için sadece bu şarkıdan ibarettir. Yine böyle sadece tek şarkısını severek dinlediğim. hatta ilk önce coverını sonra orijinaline ulaştığım bir şarkıdır kendisi. Radiohead'in bu şarkısı bildiğim tek şarkısıdır ayrıca. Ama Walk of the Earth coverını daha çok severim ne yalan söyliyeyim. Ah acı sivri biberlerim benim Red Hot Chili Peppers'ımın bu şarkısı olmadan bu post tamam olmazdı.

Aslında azcuk da Türk şarkıcıları zikretmeyi planlıyordum bu yazımda ama susmak bilmedi yabancı dinleyen tarafım. baktım  ki fazla uzun olmuş ben de başka bir postta görüşmek dileğiyle ve sizi başta da söylediğim Pentagram'ın o nadide sözleriyle baş başa bırakmak istiyorum.
 
 
 


Sanırsın,dağlarda yol olmaz
Usanırsın,kalbinde güç kalmaz
Uzanırsın,oooof yarın olmaz
Zor günlerin,ardında huzur olmaz ki
Her zaman,umutlar yön bulmaz
Yarın olsa da,beklenen gün olmaz
Sözlerim gerçektir
Yüreğim kardeştir,her zaman
Umudum sonsuzdur
Uğraşım bitmez hiçbir zaman
Geliyor geçiyor hayat
Dönüyor durmuyor dünya
Geliyor geçiyor zaman
Dönüyor durmuyor dünya
Sanırsın,yalnızlık tek dostun
Aldanırsın kaçmakla bitmiyor
Hiçbir zaman, oof yalnızlığın
Sözlerim gerçektir
Yüreğim kardeştir,her zaman
Umudum sonsuzdur
Uğraşım bitmez hiçbir zaman
Geliyor geçiyor hayat
Dönüyor durmuyor dünya
Geliyor geçiyor zaman
Dönüyor durmuyor dünya

Bu dağınık, ama üstünde uğraşılıp düşünülmüş, cümleler arasındaki kopukluklara rağmen buraya kadar sabırla okuyabilen gözlerinize ve özellikle ilginize teşkkür ederim.

Müzik evrenseldir...

Dipnot: Bu post fonda temayı oluşturan şarkı çalarken yazılmıştır. o yüzden gruplar arasındaki geçişler pek orantılı ve sağlam bir cümle yapısıyla olmamıştır. affola...

12 Kas 2012

Kimdik?





gecenin karanlığında köşe başında
avuçlarındaydı başı
eğmişti önüne
kimbilir kaç damla saçmıştı yerlere
o bile sayamamıştır
yüreği kaç parçaydı kimbilir
neydi onu o hale getiren
kimdi gökkuşağından renklerini çalan
bir hikaye bir öykü yoksa bir roman mı acıları
anlatsa biter mi, diner mi ?
hangimiz böyle olmadık ki
hangimiz taşımadık hayatın katran karası izlerini
bırakın renklerimizin çalınmasını
söylesenize hangimiz her gece zifiri karanlığımızda boğulmadık?!
bir romandı hepimizin elindeki
almış başını giden
okumak için hangi köşeleri seçtik kendimize                         
kimimiz içimizdeki kalabalıklarda boğulurken
kaçımız kalabalıklarda aradık kendimizi
ya da akıttığımız gözyaşlarımız yağmurdan daha mı az ıslattı
bu çivisi çıkmış dünyayı.
gülmek için taktığımız mutluluk askılarıydı                 
yanaklarımızı acıtan
gamze dedikleri şeyde onun izleri miydi?
özet geçilir mi hayat
ya da kısaca anlatayım denebilir mi ?
hani herkes mutlu ya kahkahalar atıyor ortalığa;
unutmayın
çok gülen insanlar çok acı çekmiş insanlardır...

9 Kas 2012

Battal Beden Gece


Tam mıncırlamlık değil mi yaa

Geçen akşam minimal gecelerimin aksine battal bir buluşmaya katılıp kendimde farklılık yaratmak istedim. Abimden aldığım duyumla İzmir'deki ayısözlük* yazarları ilk olan bir zirve gerçekleştirceklermiş.


Bunu duyan masum ve minimal ben, "mmm sözlük hee nerde bakim şu sözlük link ver" der ve hemen işine koyulur. Malum ilk adım için 10 entryi giridkten sonra admin tarafından sıcak bir "hoşgeldin" mesajıyla ayı olmadan bir ayı sözlükte yazar oluvermiş buldum kendimi. İlkin verdiği hevesle bir şeyler karaladım başlıkların altına. Tabi zirveye katılacağımı belli eden bir başlığa da yazdım. (kaçar mıı ) Yazar olduktan sonra abiciiğime de bu mutlu haberi verip hani nerde buluşma gitmiyor muyuz diye parlak kafasını şişirmeyle girdim akşamüstüne. Haberleşip planlar yapıldı ayaküstü klozete işerken. Köprünün altında azcuk bekletilmeyle başladım buluşmaya. Sonra ardından aç karnımızı doyurduk bi güzel uzun süredir görüşememenin verdiği gullüm birikimiyle. (toplasan 4 5 gün) ben hemen kalkıp gidelim dedim yemeğimi hazmetmeden hareket edince göbişli minnak bir ayı gibi görünebilyorum da. bearların arasında sırıtmamak için bu kozu kullanmak istedim. Ama tebi yine çirkeflikle oturduk keyif sigarısını bekledik lanet şeyin. benim göbüş de o arada içine kaçtı tebi.


Yemekler yenilip keyif sigarasına eşlik edildikten sonra kalkıp oturulan mekanı bulmaya geldi alsancakta. İlk önce sokağı şaşırıp, o ince uzun hol gibi olan mekanlar arasında zihnimde "hayat bir podyum*" sloganıyla endamımızı gösterdik abimle kol kola. Sokağın bitimiyle yanlış yerlerde dolandığımızı anlayıp seksi bir u dönüşüyle yan sokağa girdik ve uzakta ağır bir masa var. Ahanda bulduk bu ayılar bizim ayılardır diyerek mekana assolistvari sondan girişimizi yaptık.


Masaya yaklaştığımızda abimle şaşkınlığımız tavan yapmıştı, çünkü abimin uzatmalı pembe dizi tadında eski sevgilisi de o sözlükte yazarmış da haberimiz yokmuş hem de buluşmaya gelicekmişmiş de bizim heeç haberimiz yokmuş.Abimle göz göze ilk bakışmamız çok manidardı bu manzara karşısında. bu şoku da atlattıktan sonra minnak cüssemle masada oturacak sığışacak bir köşe bulamadım. Tebi o arada gelen kucak davetlerini namuslu bir gey olarak reddettim. Sonra çirkef bir şekilde sesimi çırtlatarak "garsooonn beeeyy" deyince yanımda biten masanın konseptine uygun ayu bir garson gelince bu akşamın hiç bitmeyeceğini zihnimde tekrar etmeye başlamıştım.



İlk selamlaşmalar biraz zorlayıcı oldu malum göbüşlerden uzanamayan ayucuklara ben bu boyumla uzanmaya çalışınca iyi dansın verdiği esnekliği akşamın başında kullandım. Bizdn önce koyulaşan muhabbete tuvalete giderken dona sıçrayan bok gibi daldık. Nicknameler ile asıl isimler karşılaştırılıp asl'ler alındıktan sonra buluşma masasına girşimiz yapıldı.



Azcık oturduğumuz mekandan bahsedeyim. Alsancakta bilindik pub tarzı bir yerdi, ama diğerlerinden farkı içki fiyatları belli zaman dilimlerine göre inip çıkıyordu. Gözlerim hemen bu iniş-çıkışı gösteren ekrana odaklandı ve bomontide kilitlendi. İndiği anda abime haşin bir dirsek darbesiyle malum garsonu davet etmesini rica ettim ve bomontilerimizi alıp muhabbete katık ettik.
Muhabbet umduğumdan ince başladı. Kişileri süzdüm öncelikle. Portfolyosu geniş bir masaydı. Dövmeci bir abi vardı(amcayla abi arasında gidip geldim) küpelerine bayıldım, her yanından metal sarkıyordu ve dövmelerinin görünen kısımlarını inceledim. Masada yavru bi tane bear vardı. Onunla önceden rastlaşmıştık zaten bir workshopta. Benim gibi kendisi de dansla ilgilenir ve minik bir yerde eğitmenlik bile yapar. Azcık onunla danstan konuştuk, masada gırgır gırla gidiyordu. Bi yandan abime koca bulucaz diye kritik de yapıyoruz. -Size söylemişmiydim bilmiyorum ama geniş zamanlarda işlerimi rahat rahat yapmaktansa kısıtlı zamanda hepsini bir arada yapabilmeyi daha çok severim ben.- Neyse sohbet muhabbet güzel bir kıvamdayken, arada abimin ex sevgilisinin orospulukları muhabbete kramplar soksa da güldürüyordu belaltıyla bizi.



Buluşma mekanın dışındaydı normalde, tabi ben minikliğimin verdiği acıma duygusunu kullanıp. İçeri geçsek olmamı? ben üşüdüm de hem içerdeki müzikle dans da ederik gibi masum pembiş yalanlarla ayarttım tüm ağır topları ve yerlerinden kaldırıp içeride bir masaya geçtik. Mekanın içi bomboş tebi haftaiçi gidersen ne beklersin. Ben mecbur kaldım bu masaya yani. Yapçak bir şey yok zevk almaya bakacaksın ikilem diyip işime koyuldum.Masaya hakim olacak bir tepe nokta bulup oraya narin bir sıçrayışla kondum. Boy avantajı yakaladım. Bu arada oturduğum yerde raftı yani. Alakasız bir yerden muhabbetlere eşlik ederken. Güzel naif espirilerle şenlenen gecede espirilerin yayarak kadınca dile getirilmesi beni bi irite etti. Asla bu tarz muhabbetlere karşı tarafım yoktur ama benim gibi minimal varlıklardan görmeye alışık olduğum bir durum olduğu için bu ayucuklardan abilerden amcalardan görünce bi yadırgamadım desem yalan olur. Ama bir o kadar da çabuk kabullendim hatta şen kahkaham boş mekanı inletmedi değil. O cüsselerin ardında yumuşak bir bedenin ruhu vardı aslında hepsinde. ve bunları onların muhabbetlerine eşlik ederek görmek bana yeni bir tecrübe ve mutluluk kattı. Her ne kadar görüntüye bakarak önyargılı yaklaşmamak için kaçınsam da çevreme karşı. Toplumda bu tarz yargılarla büyümenin verdiği alışılmışlığı kıramadığım konuların olduğunu gördüm kendimde.



Bu bol deneyimli, kahkahalı zirvenin ardından alsancağa indiğimde uğrayacak bir dövmeci dükkanım oldu. Başka bir mağazaya gittiğimde yardım isteyebileceğim özel bir tanıdğım oldu. Verimli bir geceydi her açıdan yani.Buluşma sonlandıktan sonra herkes bir bir döküldü. O dev cüsseleri sarmalayarak vedalaşıp sonraki zirve için sözleştik ve ayrıldık.


Geceyi abiminle eve dönüş yolunda sonlandırdık. Evde 1 haftadır tek olan abimde kalmak için planlamıştık bu geceyi. Buluşmadan sonra ona geçtik ve gecenin kritiğini yaptık. Blog buluşmalarındaki gibi "en"leri seçtik kendi aramızda sonra acaba hangisine toplu mesaj görünümlü gecenin güzelliği hakkında fikirlerimizi barındıran bir mesaj atsak diye düşündük ve o şanslı kişiyi seçtikten sonra mesajımızı yolladık. Ardından mis gibi köpüklü kahveyle bearların etkisinden ayrılan zihinle sevgilimle günü özetleyici konuşmamı yapıp doğru yatış moduna geçtik ve karşılıklı iyi dileklerle sızdık bir güzel...


THE END


I* : http://www.ayisozluk.com/index.php güzel eğlenceli bir sözlük. Ki yeni oluşumda olduğu için tüm yazmak isteyenleri hemen bünyesine alabiliyor.


II* : http://www.vidivodo.com/video/hayat-bir-podyum-orkid-reklami/977855  bu reklamdaki gacılardan neyimiz eksik abimle bizim :)

7 Kas 2012

Bir "Şair Ceketli Çocuk" Doğdu Bugün



Bugün günlerden 7 Kasım.

Çoğumuz için sıradan bir gün elbette, ama bugün aslında 7 yıl önce geçirdiği amansız bir hastalık yüzünden aramızdan ayrılan Şait Ceketli Çocuğun ölüm yıl dönümü. Okuduğum herkes bu çocuktan bahsetmiş bugün. Ben de kişiliğini çalışmalarını ve özellikle şarkılarını sevdiğim bu adamı kronolojik olarak ele almak istedim. Şimdi size azcık bu müzisyen sonra Karadenizli ama hepsinden önce bir devrimciyi anlatmaya çalışacağım...



Kazım Koyuncu 1972 yılında Hopa'nın küçük bir köyünde doğdu ve gönüllere taht kurup hepimizin Şair Ceketli Çocuk'u oldu.


Çocukluğunu üstad diye tanıttığı Kemençeci Yaşar'ın yanında ondan türküler dinleyerek geçirdi. Yaşlılarla konuşmaya bayılan bu çocuk üstadından türküler babaannesinden masallar dinleyerek büyümüş. O zamanlardan belli etmişti kendini bu çocuk, boyuna bakmadan büyüklerle arkadaşlık etme hevesi vardı içinde. Öğretmeniyle arkadaşlık ederdi ilkokul çağlarında. Babasının öğretmenine sorduğu soruya öğretmeninin cevabı durumu gayet açık bir şekilde özetlemiştir. "Kazım çocuk değil adamdır" demiş hoca. Müziğe ilk adımını babasının aldığı mandolinle başlamıştır denilse de aslında tenekeden ve ağaçtan yaptığı enstrümanlarıyla babaannesiyle türkü atışması yaparlardı. Ama babasının aldığı mandolinle ve ondan habersiz mandolin kursuna yazılmasıyla sistematik olarak müzik hayatına atıldı denilebilir. Almanya'daki amcasının ona gitar getirmesiyle de müziğe olan ilgisi pekişmiştir.


Kazım Koyuncu şair olmayı çok isterdi. Gerçekleştiremedi ama hayranlarının ona taktığı isimle az da olsa içindeki ukdeyi dindirebilmiştir. Lise çağında etkilendiği iki tane Fransız şair vardı. Hep onlara özenip şiirler yazmak hevesi taşırdı içinde, ama müziğiyle hepimizin biraz da şair oldu.

Kazım büyüyüp İstanbul Üniversitesi'nde Kamu Yönetimi okumaya başlar. Başlangıçlarda üniversite hayatı sayesinden çok sevdiği müziğe daha da bağlanır, fakat okuduğu bölüm hakkında düşünceleriyle üniversiye hayatı çelişir ve bırakıp çok sevdiği tek tutkusu olan müziğe bağlanır. Bunu da şu sözleriyle dile getirir: 

 “ Çocukluğumdan beri müzikle ilgiliydim. Üniversite müzikle ilgilenmem için iyi bir bahaneydi. 'Politikacı ya da kaymakam mı olacağım, zaten yapmazlar!' deyip üniversiteyi son yılında bıraktım ve tamamen müzikle ilgilenmeye başladım. Başarısız olsaydım ki bir külkedisi hikayesi değil bu ve sebepleri de var, ahlayıp vahlanmayacaktım."
 
İlk müzik çalışmalarını Grup Dinmeyen adı altında yapmıştır. Solist olarak bu politik grupta ilk profesyonel müzik hayatına adımını atmıştır. Tek bir albüm çıkarttıktan sonra grup dağılmak zorunda kalmıştır. Hemen ardından asıl emeli olan rock tınılı Lazca sözlü şarkılar yapabileceği bir grup kurmaktı ve bunu da 1993 yılında gerçekleştirdi. Zuğaşi Berepe (Denizin Çocukları) adı altında. Bu grup dünyanın ilk ve tek Lazca müzik grubu olma ismini de taşımaktadır. Kazım bu grupla  Lazcanın unutulmasına, doğayı kirletenlere, Karadeniz otoyoluna karşı açıkça tavır koydu. Bu tavrıyla yakın zamanda üniversite gençleri tarafından listenin başlarına sürüklendi. Bunu da kendi süslü laflarıyla şöyle açıklamıştır :” Üniversitelilerin ilgisi herhalde müzikteki dinamizmden kaynaklıdır. Belki bende gördükleri kendilerine yakınlık. Normal, müzisyenliğim dışında yaşam biçimim. Hayattaki varoluşum. Herhalde öyle bir şey çekiyor. Onları da bana çeken bu.... Hayatı ileriye götüren şey hayallerimiz, hayallerimizi gerçekleştiren şeyler de cesaretlerimiz. Gençken insan cesur olabiliyor. Bu anlamda Üniversiteliler, Liseliler hatta çocuklar... Ben onların hayatlarını çok önemsiyorum. Çünkü hayat oradan yeni bir şekil alabilir." Zaman geçtikçe bu grup yöresel kimliğinden sıyrılıp Karadeniz'in hırçın dalgası gibi kendisini birden İstanbul kıyılarına atmışlardır. Bu grupla çıkardığı bir albümün kapağına babaannesinin fotoğrafını koyarak da müzik hayatındaki ilk temelleri atan, onunla yaptığı sohbetleri ve ısrarlı tüm sorularını cevaplandırmaya çalışan yaşlı kadını yad edip vefasını göstermiştir. Bu albümün bir özelliği de teşekkür yazısı. Yine süslü kelimelerini konuşturan şair ceketini yeni yeni giymeye başlayan bir Kazım var karşımızda.


"Hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine, arasıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski günlere, neler olacağını bilemesek de geleceğe, kötülüklerle dolu olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel yüzlü çocuklara, Donkişotlar'a, ateş hırsızlarına, Ernesto "Çe" Guevara'ya, yollara yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara- herşeyden sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük savaşlar, katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar, ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler dünya."
 


 Böyle hümanist bir görüşe sahip olan bir adamdı Kazım Koyuncu. Her kesimden insana ulaşıp kendilerine onlara kendi bildiği görüş ve dille anlatmak istiyordu sadece. Kazım dediğini yapan bir adamdı derlerdi grup arkadaşları ve bir gün gruptan ayrılacağını söyleyip solo devam etmeye karar vermişti bu hayatında. Tıpkı görüşleri ve yaptıkları gibi tek kalmıştı. Bu tek kalışın veridiği dinginlikle ilk solo albümü olan Viya! yı çıkardı. Bu albümü yapışındaki amacı da teşekkür yazısında dile getirmiştir. Bu albüm onun daha çok çevreci yönünü yansıtmaktadır. Albümde Samsun taraflarında yapılması planlanan sahil yolu projesine tepkisini göstermiştir. Bu proje ile yok olucak yaşamlara, hatıralara ve çocukluklara arka çıkıp haklı direnişini en iyi yaptığı yolla dile getirmiştir. Bu albümünü "sahil yoluna nazik bir tepki" olarak nitelemiştir. Bu sahilin doldurulup yol yapılmasıyla oradaki halkın bi' nevi tahtasız sörf şeklinde eğlenceleri olan viyayı artık yapamayacak duruma gelmesine tepki göstermiştir duyarlı Kazım. Kazım Koyuncu bu albümünde sadece sosyal mesajlar verme derdine düşmemiştir. Şarkılarının konularını genellikle aşk temleri üzerine kurgulamıştır. Ve benim de çok severek dinlediğim eserlerinden olan Didou Nana adlı şarkısı bu albümündedir.


Bu ilk çalışmasından sonra Kazım Koyuncu severek izlenilen Kana D dizisi Gülbeyaz'ın müziklerini de yapmıştır ve sonrasında bu müzikleri bir araya getirip bir albüm olaran yayınlamıştır. Dizi popilaritesinden çekinip bu albümünü diziden bir yıl sonra yapmıştır. Bu albümünde Şevval Sam ile bir düeti de bulunmaktadır. Bu düet halen dinlenen ve sevilen bir eser olarak günümüze kadar gelebilmiştir.


Sonra bir gün Ukraynadan gelen radyasyon yüklü bulutların Karadeniz'in çay tarlalarına yağışı başladı. Zamanla bu yağış insanların ciğerlerinde filizlenen kanser belasını doğurdu. Bu felakete Kazım Koyuncu ilgisiz kalmayarak forumlarda ve eylemlerde ön saflarda yerini aldı. Ama tüm bu girişimlerine, eylemlerine rağmen kendisini bu kanser belasından kurtaramadı ve bir gün kendisini hasta olarak buluverdi. Kanser onun için en büyük fobiydi ve artık o trajediyi kendisi yaşıyordu. Bu amansız hastalığına rağmen dinleyicilerinden kopamayan bir müzik adamıydı Kazım. ! buçuk saat şarkı söyledi hastalığına rağmen. Çünkü onun için kanser ile konser arasında tek bir harf farkı vardı...
Hastalığı onun içindeki müzik aşkını durdurmadığı gibi Trabzonspor aşkını da durdurmadı ve maçlarını stadda izleme keyfini kaçırmadı hiç. Ama bir gün tribünde naralar atan Kazım Koyuncu'nun sesi kesildi... 27 Haziran 2005... 33 yaşında...


Cenaze töreninde her dilden ağıtlar, yakarışlar vardı. Duygular Karadeniz'in çocuğuna denizi gibi coşkun ve hırçındı.

"Koyverdun Gittin Bizi"
 



* Kazım Koyuncu'nun konser görüntüleri, röportajlar vs. barındıran, yönetmenliğini Ümit Kınanç'ın yaptığı Şarkılarla Geçtim Aranızdan adlı belgeselini izlemenizi öneririm eğer bu adamı seviyor ve daha iyi tanımak istiyorsanız.


* buradan da sanatçı ile daha kronolojik bilgileri elde edebilirsiniz.


*Kazım Koyuncu'nun hastalık zamanında Umay Umaya'a veridği röportaja ve şarkılarının çevirilerine de buradan ulaşabilirsiniz.


Biraz da sevdiğim/iz şarkılarını paylaşayım...


 
 
 
 
 
 
 















 

Blogger Witget